Kijktip: A Plastic Ocean

Vandaag weer een documentaire, een kijktip. Een documentaire in de ‘gouden ouden’ categorie. Dat klinkt misschien een beetje gek, maar deze documentaire valt in een categorie waarmee mijn afvalvrije levensstijl en blog zijn begonnen. Want deze documentaire brengt me weer terug naar het begin, naar het grote probleem, plastic vervuiling. De documentaire gaat over afval en vervuiling, en dat is ook waarom ik deze hele levensstijl en blog ben begonnen. Back to basics om zo maar even te zeggen. Afgelopen week keek ik de documentaire: A Plastic Ocean.

Als ik zeg plastic vervuiling, dan is het al best duidelijk dat de beelden niet mooi gaan zijn denk ik. Plastic vervuiling is lelijk, afgrijselijk lelijk zelfs. Maar, soms heb ik die weer even nodig. Even een herinnering aan waar we het allemaal ook al weer voor doen. Frisse moed, om weer een miljoen keer ‘zonder rietje alsjeblieft’ te zeggen of om voor karton te gaan in de winkel in plaats van plastic. Even een kleine reminder: Kijk Romee, de situatie is zo en dat moet veranderen.

Maar de documentaire begint daarentegen zo mooi. De schoonheid van de oceaan word getoond en vooral ook de schoonheid van alle beestjes die daarin leven. Een prachtig paradijs, eindeloos. En dan ja, dan is dat stukje voorbij en BAM, wordt de plastic vervuiling getoond. Wat we als mensen met de oceanen (en de dieren daarin en uiteindelijk onszelf) doen is echt schandalig. Dat is na deze documentaire wel duidelijk.

Er zijn twee dingen in deze documentaire specifiek die ik even wil aankaarten, dingen die me echt opvielen en die ik belangrijk vind.

Eerst een kleine uitleg van hoe plastic vervuiling werkt en waarom het onszelf  ook juist beïnvloed. De dieren in de oceaan eten plastic, ze zien het voor iets anders aan en uiteindelijk sterven ze een hongerdood omdat hun maag vol zit met plastic. Dat alleen is voor mij genoeg om plastic te bannen. Maar mocht je je nou afvragen hoe dit ons lichaam aangaat, het werkt als volgt. Microplastics (plastic dat in kleine stukjes is gebroken of zich bevind ik kleding of cosmetica) trekken giftige stoffen aan, die kleven vast aan de microplastics. Dieren in de zee eten die microplastics op en wij eten de diertjes op (tenzij je vegetariër of veganist bent uiteraard). Nu hoor ik je denken: ‘maar ik eet geen maag van een vis hoor’. Dat klopt. Maar het is bewezen dat de giftige stoffen die plastics aantrekken zich verplaatsen eenmaal binnenin een dier, ze verplaatsen zich van de maag naar de spieren en andere organen binnenin de vis. En dat eten wij wél op, en zo krijg je de giftige stoffen van plastics binnen. Ranzig.

Het tweede waar ik erg van schrok is een stukje waarin je ziet hoe een vogel eigenlijk volgepompt wordt met water, zodat hij gaat overgeven. Uiteindelijk doet hij dat, en wat hij spuugt hij uit, heel veeeel plastic. Heftig.

En zo stapelen de redenen om plastic te verbannen uit je leven zich op. Gelukkig. Helaas vond ik wel dat deze documentaire een minder sterk deel had. Dat deel ging over recyclen. Recyclen is een oplossing ja, maar niet als eerste vind ik. Eerst zo min mogelijk plastic überhaupt gebruiken en dan het echt onmisbare plastic recyclen. Althans, dat vind ik. Maar goed, dat is weer een andere koek. Voor nu, vooral kijken! A Plastic Ocean is onder andere te zien op Netflix. Veel kijkplezier!

Liefs,
Romee

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s