Kijktip: The Cove

De eerste (en enige) keer dat ik een dolfijn in het echt heb gezien weet ik nog goed. Ik was 11 jaar en op vakantie in Egypte, de dolfijnen kwamen langs onze boot heen. Een vrolijk moment. Nu, inmiddels 7 jaar later zie ik ze opnieuw, maar op een héél andere manier met een héél andere context. Ik heb namelijk de documentair ‘The Cove’ gekeken. Zoals je inmiddels hebt gemerkt deel ik vaker kijktips met jullie. Je zult wel denken: ‘wat heeft dit met zero waste leven te maken?’. Goede vraag, het zit zo:  ik wil graag de aarde (en de mensen en dieren erop) beschermen op alle manieren waarop dat mogelijk is. Vandaar dus de sprong naar telkens andere onderwerpen. Documentaires worden vaak  (eigenlijk altijd) gemaakt om aandacht te vragen voor een bepaald onderwerp. En dat is precies wat ik ook wil bereiken met deze blogpost.

The Cove is een documentaire over de dolfijnenvangst- en slacht in Japan. Ja, een heftig onderwerp en ik hield het ook niet droog tijdens de documentaire (en niet omdat ik ontroerd was, hoor). Japan vangt al sinds 1969 dolfijnen op gruwelijke wijze om die vervolgens te verkopen aan trainers van over heel de wereld, zodat de dolfijnen daarna een leven lang in gevangenschap moeten doorbrengen. De dolfijnen die niet worden uitgekozen worden op verschrikkelijke wijze geslacht en verkocht (soms niet eens gelabeld als dolfijnenvlees). Dit moet stoppen en dat is ook de boodschap die de documentaire brengt.

De hoofdrol wordt vervult door Ric O’Barry die zich inzet om de dolfijnenvangst- en slacht te stoppen. Hij was ooit zelf trainer en toen een dolfijn in zijn armen stierf, ging bij hem een knopje om. Hij werd activist. Ric heeft me echt geraakt in de documentaire, zijn toewijding is prachtig.

Echt, ik raad je aan om de documentaire te kijken. Jezelf informeren vind ikzelf cruciaal. Én actie ondernemen is ook nodig, aan het eind van de documentaire vind je links met daarop petities en dergelijke, zodat ik toch een klein beetje kan helpen. Mocht ik meer manieren vinden om te helpen, dan hoor je het snel. Want na het zien  van zo’n documentaire ben ik ontzettend verdrietig, maar ook gemotiveerd, om meer te doen. Na het zien van deze documentaire stap je echt SeaWorld (of het dolfinarium) niet meer binnen. Mij zal je er in ieder geval nooit, maar dan ook nooit vinden.

Liefs,
Romee

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s